سرباز

دنیایی از کلمات
در مغز من رژه می روند
ومن چون سرباز,ی که به آنها نمیرسد
با پوتینهایی کهنه و پاهای مجروح
همیشه از رژه عقب می مانم
به نظر می آید
خدمت سربازی من
هیچوقت تمام نمیشود،
سلاحی که در دست دارم اخلاص است
با تیرهای محبت
دشمن را آنگونه که انسان است می شناسم
و دوست را انسانی دیگر
هر جا دسته گلی زیر پوتینها تیرباران میشوند
من سینه ی هر انسانی را گلباران میکنم
زندگی وظیفه ای است
که انسان بودن را می آموزد.

#نادر_احدزاده
@bedaheeaehsas